Dag 1: Aankomst in Spanje

Diva, Neox, Draco etc.

Zondag 15 mei: We staan op het vliegveld van Valencia en ik vraag me af of ik het nu zo warm heb vanwege de brandende zon of vanwege de zenuwen. Binnen een half uurtje zullen mijn vriend Ben en ik worden opgehaald door drie vrijwilligers van Ribercan: een asiel zo’n 50 kilometer onder de stad Valencia, waar we de komende twee weken als vrijwilligers aan de slag zullen gaan. Ik denk na over hoe de mensen die we straks gaan ontmoeten zullen zijn, hoe het huis waar we gaan overnachten eruitziet en hoe de honden en de werkzaamheden in het asiel ons gaan bevallen.

Al die zorgen zouden in de loop van de dag verdwijnen: nadat we een uurtje later onze koffers in ons tijdelijke huis hadden achtergelaten, werden we uitgenodigd voor een uitgebreide lunch en leerden we iedereen een stuk beter kennen. Omdat onze kennis van de Spaanse taal nogal beperkt is, verliepen alle gesprekken via Laia, een vrijwilligster die goed Engels spreekt. Rond 16.00 uur gingen we dan uiteindelijk naar het asiel van Ribercan.
Toen we aan kwamen rijden, hoorden we al snel het geblaf van zo’n 80 enthousiaste honden. Eenmaal binnen werden vrijwel alle hokken geopend en kwam een groot deel van de honden, al dan niet uitgebreid, kennismaken.

We werden gevraagd om de honden te borstelen (vanwege de wisseling van winter- naar zomervacht leken de meeste honden voor 99% uit vacht te bestaan), en nog een beetje onwennig gingen we aan de slag. Alhoewel we vandaag, op een handjevol heel angstige honden, iedereen al een keer aan onze handen hadden laten snuffelen, zouden we pas in de loop van de komende 14 dagen alle honden écht leren kennen. Nu was het nog een hele opgave om alle viervoeters uit elkaar te houden en lukte het alleen maar om de meest aanwezige honden te borstelen. Deze ‘fans van het eerste uur’ waren een erg gevarieerd groepje van honden. Zo was er Oslo, een grote lobbes die constant met een tennisbal in zijn bek bij onze voeten stond, maar de tennisbal nooit los wilde laten, en Draco, een zwarte jonge reu die zijn naam eer aan deed door elk mogelijk denkbaar kattenkwaad uit te halen. Ook een aantal rustigere honden genoot van onze aandacht, zoals Turia en Iris, twee grote podenco’s die niets liever doen dan knuffelen, en Lennon, tevens een knuffelbeer, maar met de speelsheid van een dolle puppy.

Oslo

Oslo

DRACO

Draco

Na een aantal uur gingen we dan ook moe maar voldaan terug naar huis. De eigenaresse van het huis (en tevens het asiel) had een aantal boodschappen voor ons gedaan, omdat vandaag de winkels dicht waren. Morgen zou ze, samen met haar Engelssprekende kleinzoon, langskomen om ons wat verder wegwijs te maken in het huis en het dorp. Toen we rond 10 uur ’s avond nog even op het balkon aan het genieten waren van de avondwarmte, konden we dan ook terugkijken op een geslaagde dag: we hadden vriendelijke en hartelijke mensen ontmoet en Ribercan wordt bewoond door toffe en lieve dieren. Onze schoenen waren nu al onomkeerbaar modderig en vies geworden en ik had nog nooit op één dag zo veel hondenkusjes gekregen.

Turia op tafel

Turia

Volgend blog: Eerste dagen bij Ribercan