Dag 7: trots!

11903368_1634358106820066_1077679068_n

Je zou het niet denken, maar mijn kleine, schattige, knuffelige chihuahua Bailey is een vrij lastig hondje met andere honden. Toen ik hem net kreeg, werd er gezegd dat hij absoluut niet bij andere honden kon. En dat kon ook niet. Uit zijn grote onzekerheid, ook door zijn niet al te leuke verleden, snapte hij naar iedere hond die voorbij kwam. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost voordat hij enigszins normaal voorbij andere honden kon lopen, en heel soms los met een ander klein hondje kon lopen.
Toen ik hem een jaar had, heb ik ervoor gekozen om er een hondje bij te nemen. Waarom, zou je denken? Ik heb gekozen voor een Spanjaardje, omdat ik weet hoe die honden zijn. Omdat ik de gok wilde wagen dat zo’n hondje op de allereerste plaats een mooi leven zou krijgen, maar ook mijn Bailey misschien wat wegwijs kon maken in de taal die wij mensen hem gewoon niet kunnen leren.
Dit had natuurlijk helemaal fout af kunnen lopen, maar het is een mooier succesverhaal geworden dan ik ooit had durven dromen. Vanaf dag één klikte het met Bobby. De kleine chihuahua nam de Spanjaard van een kop groter op sleeptouw en de Spanjaard leerde de kleine chihuahua dat het oké is om samen te spelen. Dat het oké is om je grenzen door middel van kalmerende signalen aan te geven en dat dit ook gerespecteerd wordt. Er is een heel sterke band tussen die twee hondjes gegroeid. Ze zijn als een soort broers. Soms hebben ze even een discussie, maar altijd respectvol naar elkaar. Ze willen niet eens meer zonder elkaar wandelen. Het is net een vlieg op stroop. Ze komen voor elkaar op en zijn dol op elkaar.
De komst van Shania kon twee kanten op. Drie honden is echt een roedeltje. Ik ken Bailey inmiddels door en door en ik weet hoe goed hij inmiddels is geworden in het geven van signalen, maar toch was het wel even heel spannend. Het zou weer de andere kant op kunnen gaan. Hij zou onzeker kunnen worden, waarop Bobby hem zeker zou beschermen en Shaina er als een vijfde wiel aan de wagen aan zou hangen. Dit is een risico dat je neemt als je een hondje over laat vliegen. Een afweging, inschatting en erop vertrouwen dat je je eigen honden goed genoeg kent.
Ik was voorbereid op een weekje van politieagent spelen. Er is één regel bij mij en dat is: niet vechten. Ik grijp dan in en maak er stante pede een eind aan. Dit heeft zo voor mijn eigen twee heren altijd gewerkt. Ze weten heel goed dat er niet lelijk gedaan wordt.
De eerste week dat Shaina hier was, was het inderdaad heel erg wennen. Maar mijn inschattingen zijn goed geweest. Bailey deed het keurig met signalen die door Shaina gerespecteerd werden. Hij wilde niet dat ze bij hem lag. Hij wilde gewoon van een afstandje even de zaak bekijken en beoordelen. Als ze te dichtbij kwam, likte hij z’n lippen, lifte een pootje op en keek weg. Shaina nam weer afstand en dit gaf hem langzaam maar zeker het vertrouwen dat ze oké is.
Ik raad iedereen aan die een hond bij een andere hond in huis neemt, zich goed te verdiepen in hondentaal. Want zelfs de meest contactgestoorde chihuahua kan in een roedeltje leven. Maar je moet wel kijken. Observeren en ingrijpen als de nieuwe hond de signalen van een onzeker hondje niet leest/snapt of respecteert.
We zijn inmiddels ruim drie weken verder en ik ben dankbaar voor de komst van Shaina. Niet alleen geef ik haar een leven dat elke hond zou moeten hebben, ook zij geeft ons zo veel terug. Zij leert samen met Bobby mijn kleine gekke monster in een roedel te leven. Dat kleine gekke monster, dat absoluut nooooooit in een roedel zou kunnen leven, spreekt hondentaal, leeft in een harmonie en trekt naar haar toe. Hij vertrouwt haar, geeft haar ruimte. Dankzij Shaina leert hij weer zo veel. Ik ben zó trots!

11903368_1634358106820066_1077679068_n