Voorzitter: Diana Jansen

13246366_10201608211523845_5248820728122649269_o

Voorzitter: Diana Jansen

Ik ben Diana Jansen en ik woon in Nijmegen met mijn collie Mila en drie Spaanse honden Amy, Amoz en Tara. Vijf jaar geleden begon ik met het opvangen van honden voor verschillende stichtingen. In 2014 heb ik drie maanden vrijwilligerswerk gedaan in een Spaans asiel en daar geholpen met het herplaatsen van zo’n 70 honden in Nederland, België, Duitsland en Groot-Brittannië. Om Spaanse asielen en honden te blijven ondersteunen, is in 2015 stichting Zwerfdier in Nood opgericht. Ik houd me vooral bezig met contacten met de Spaanse asielen, opvanggezinnen en adopties en communicatie (website, Facebook).

Tijdens mijn verblijf in Spanje heb ik met eigen ogen gezien hoe hoog de nood ter plaatse is. Ik vond in een sinaasappelboomgaard een doodziek en bang hondje. Later zou blijken dat ze Leishmania, Ehrlichia en ernstige demodex had. Ze was geboren in die boomgaard en leefde daar in een klein roedeltje zwerfhonden, waaronder ook haar broertje. Ik kon haar niet aan haar lot overlaten en ben op zoek gegaan naar een plek voor haar in een asiel of opvang in de buurt, zodat ze onderzocht kon worden en behandeld in een rustige en veilige omgeving. Dat bleek nog niet eenvoudig. De asielen in Spanje zijn enorm en allemaal overvol. Veel asielen nemen daarom geen honden meer op.

Uiteindelijk vond ik na veel bellen en mailen een plek bij het asiel van Animal Aid Foundation in Benifaió, gerund door de Nederlandse Naomi Jacobs. Zodoende raakte ik betrokken bij dit asiel dat een halfjaar later zou gaan verhuizen naar Noord-Spanje met een veel kleiner aantal honden. Dat betekende dat er binnen een paar maanden plek gevonden moest worden voor zo’n 80 honden. Uiteindelijk is dit allemaal gelukt en knapte Amy, het door mij gevonden hondje, ook op. Toen ik terugging naar Nederland, heb ik haar meegenomen. Sindsdien is ze enorm opgeknapt en maakt zij een onmisbaar deel uit van mijn leven.

Door het herplaatsen van de honden van Animal Aid Foundation en mijn verblijf ter plaatse, zag ik hoeveel opvangen en asielen er alleen al in de regio Valencia zijn, die helemaal geen steun of hulp krijgen. Waar honderden honden hun dagen slijten op zoek naar een baasje, maar nauwelijks een kans maken op een beter leven. Veruit de meeste honden in de asielen zijn aanhankelijk, vriendelijk, sociaal en mankeren helemaal niets. Ze zijn slachtoffer geworden van de Spaanse mentaliteit waarin een hond een wegwerpvoorwerp is. Er worden maar heel weinig honden door Spanjaarden zelf geadopteerd.

Ik zag ook hoe hard élke euro daar nodig is, omdat de kosten voor voer en medische zorg enorm zijn met zulke aantallen honden en de asielen volledig afhankelijk zijn van donaties. Daarnaast zijn er ook veel particulieren die geregeld een zwerfhond of een nest pups van straat halen en liefdevol opvangen tot ze een definitief thuis vinden. Ook deze mensen kunnen dat alleen maar blijven doen als honden een kans maken op adoptie en er geld is om de honden goed te kunnen verzorgen. Om deze asielen en particuliere initiatieven te ondersteunen, geeft Zwerfdier in Nood de Spaanse asielen een eerlijk bedrag voor de honden, want in Spanje is het geld veel harder nodig dan hier.