Categorie archief: Blog Shaina

Dag 9: trouwe vriendin

12168152_1652838904971986_143094996_n

Shaina is nu alweer bijna 3 maanden in Nederland en ze doet het prima!
Ze is helemaal gewend aan het leven met mij en de andere hondjes. Het is echt haar roedeltje en ze is geweldig lief. Zoekt nooit ruzie, wil altijd met iedereen knuffelen, samen liggen of spelen. Er zit geen greintje kwaad in.

Soms is ze een beetje ‘stout': ze sloopt weleens wat als je het laat rondslingeren en ze is een echte prullenbakdief. Zolang je die dingen even wegzet als je er niet bij bent, gaat het prima!

Even alleen zijn gaat steeds beter. Ze is rustig en vermaakt zich dan prima met de andere hondjes. Buiten lopen vindt ze helemaal geweldig. Zo lang mogelijk! Loslopen is wat lastig. Ze is dan een echte podenco en kan moeilijk luisteren. Ik laat haar dan ook niet veel los. Alleen als ik alleen met haar ben, op een heel veilige plek. Ik heb haar meestal aan de flexilijn en dat gaat perfect. Ze trekt niet, neemt af en toe een sprintje en weet precies wanneer de lijn op is.

Ze kan nog wat bangig en onzeker zijn in vreemde situaties. Bij bezoek is ze wat afstandelijk, maar als diegene rustig gaat zitten komt ze uiteindelijk wel en laat ze zich ook aaien. Ze heeft vooral rust nodig. Heel drukke situaties vindt ze wat spannend. Maar dan loopt ze gewoon weg en gaat alles even van een afstandje zitten bekijken. Ze zou nooit lelijk doen. Zelfs geen lipje optrekken!

Als ze je eenmaal kent, is ze een ware kroeldoos. Het liefst ligt ze op schoot en kruipt ze helemaal in je! Het gezin dat voor haar kiest, heeft er echt een gouden trouwe vriendin aan. Ze komt uit Spanje en ze heeft genoeg voor haar kiezen gehad. Daar heeft ze littekentjes van en dat is logisch. Maar kijk er doorheen. Ze wil zo graag, ze is zo enorm gek op mensen en andere hondjes. Ze heeft alleen maar de allerbeste bedoelingen met alles en wil niks liever dan je allerbeste vriendin zijn!

Dag 8: pleaser

11996943_1639360706319806_123767412_n

Hoogste tijd voor een update over Shaina!
Met Shaina gaat het goed! Ze is volwaardig huishond, gedraagt zich keurig (op tafels gaan staan is nog wel een dingetje… dat vindt ze erg moeilijk af te leren). Ze is flink waaks, maar dan ook wel weer goed af te leiden. Verder luistert ze prima. Ze komt als je roept, wil soms een beetje wild spelen, maar is ook weer goed kalm te krijgen.

Sinds het weer is omgeslagen (denk ik) is ze buiten wat onrustig en gestrest. Voornamelijk bij auto’s, mensen, fietsen en drukte is ze een beetje paniekerig. Ze heeft het ook niet zo op de hele harde wind. Als ze de wind hard ergens hoort guren, wil ze het liefst vluchten. Ik herken dat wel van Bobby, zo’n angstfase. Gelukkig heeft Shaina het wel minder extreem.
Hier proberen we aan die onrust te werken. Ze moet er even doorheen. Eenmaal op de stille hei of in het bos is alles weer goed, zie je de zenuwen afvloeien en wordt ze weer relaxed. Ze wil graag mee naar buiten: ze staat als ik in de gang sta al helemaal klaar om haar riem om te doen!
Eenmaal binnen is alles weer goed. Haar veilige haventje lekker op de bank of op haar kleedje.

Shaina is echt een lieverd. Ze heeft echt een baas nodig die haar genoeg aandacht kan geven. Hier heeft ze de aandacht te delen met twee andere grote boeven. Ze vindt het totaal niet erg om met andere honden te leven, leuk zelfs. Maar één-op-één aandacht heeft ze echt nodig. Ik maak sowieso elke dag één van de wandelingen apart met haar. Dat vindt ze heerlijk! En ze heeft even wat momentjes met mij alleen nodig. Even lekker kroelen, spelen en gek doen met mij in plaats van ‘op haar beurt moeten wachten’.

Met genoeg aandacht, geduld en training is ze een topper. Ze moet nog veel leren, maar staat hier ook open voor. Ze is echt een pleaser: wil alles ontzettend graag goed doen en doet alles voor een dikke knuffel!!

Dag 7: trots!

11903368_1634358106820066_1077679068_n

Je zou het niet denken, maar mijn kleine, schattige, knuffelige chihuahua Bailey is een vrij lastig hondje met andere honden. Toen ik hem net kreeg, werd er gezegd dat hij absoluut niet bij andere honden kon. En dat kon ook niet. Uit zijn grote onzekerheid, ook door zijn niet al te leuke verleden, snapte hij naar iedere hond die voorbij kwam. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost voordat hij enigszins normaal voorbij andere honden kon lopen, en heel soms los met een ander klein hondje kon lopen.
Toen ik hem een jaar had, heb ik ervoor gekozen om er een hondje bij te nemen. Waarom, zou je denken? Ik heb gekozen voor een Spanjaardje, omdat ik weet hoe die honden zijn. Omdat ik de gok wilde wagen dat zo’n hondje op de allereerste plaats een mooi leven zou krijgen, maar ook mijn Bailey misschien wat wegwijs kon maken in de taal die wij mensen hem gewoon niet kunnen leren.
Dit had natuurlijk helemaal fout af kunnen lopen, maar het is een mooier succesverhaal geworden dan ik ooit had durven dromen. Vanaf dag één klikte het met Bobby. De kleine chihuahua nam de Spanjaard van een kop groter op sleeptouw en de Spanjaard leerde de kleine chihuahua dat het oké is om samen te spelen. Dat het oké is om je grenzen door middel van kalmerende signalen aan te geven en dat dit ook gerespecteerd wordt. Er is een heel sterke band tussen die twee hondjes gegroeid. Ze zijn als een soort broers. Soms hebben ze even een discussie, maar altijd respectvol naar elkaar. Ze willen niet eens meer zonder elkaar wandelen. Het is net een vlieg op stroop. Ze komen voor elkaar op en zijn dol op elkaar.
De komst van Shania kon twee kanten op. Drie honden is echt een roedeltje. Ik ken Bailey inmiddels door en door en ik weet hoe goed hij inmiddels is geworden in het geven van signalen, maar toch was het wel even heel spannend. Het zou weer de andere kant op kunnen gaan. Hij zou onzeker kunnen worden, waarop Bobby hem zeker zou beschermen en Shaina er als een vijfde wiel aan de wagen aan zou hangen. Dit is een risico dat je neemt als je een hondje over laat vliegen. Een afweging, inschatting en erop vertrouwen dat je je eigen honden goed genoeg kent.
Ik was voorbereid op een weekje van politieagent spelen. Er is één regel bij mij en dat is: niet vechten. Ik grijp dan in en maak er stante pede een eind aan. Dit heeft zo voor mijn eigen twee heren altijd gewerkt. Ze weten heel goed dat er niet lelijk gedaan wordt.
De eerste week dat Shaina hier was, was het inderdaad heel erg wennen. Maar mijn inschattingen zijn goed geweest. Bailey deed het keurig met signalen die door Shaina gerespecteerd werden. Hij wilde niet dat ze bij hem lag. Hij wilde gewoon van een afstandje even de zaak bekijken en beoordelen. Als ze te dichtbij kwam, likte hij z’n lippen, lifte een pootje op en keek weg. Shaina nam weer afstand en dit gaf hem langzaam maar zeker het vertrouwen dat ze oké is.
Ik raad iedereen aan die een hond bij een andere hond in huis neemt, zich goed te verdiepen in hondentaal. Want zelfs de meest contactgestoorde chihuahua kan in een roedeltje leven. Maar je moet wel kijken. Observeren en ingrijpen als de nieuwe hond de signalen van een onzeker hondje niet leest/snapt of respecteert.
We zijn inmiddels ruim drie weken verder en ik ben dankbaar voor de komst van Shaina. Niet alleen geef ik haar een leven dat elke hond zou moeten hebben, ook zij geeft ons zo veel terug. Zij leert samen met Bobby mijn kleine gekke monster in een roedel te leven. Dat kleine gekke monster, dat absoluut nooooooit in een roedel zou kunnen leven, spreekt hondentaal, leeft in een harmonie en trekt naar haar toe. Hij vertrouwt haar, geeft haar ruimte. Dankzij Shaina leert hij weer zo veel. Ik ben zó trots!

11903368_1634358106820066_1077679068_n

Dag 6: druilweer

11911575_1632935140295696_896300776_n

De afgelopen dagen heeft Shaina kennis mogen maken met het oer-Hollandse echte druilweer. Ergens halverwege de ochtend begon het te regenen, en is het niet meer gestopt met regenen. Veel meer spannende activiteiten dan wandelen met regenjas aan en bankhangen zat er niet in. Shaina zelf vindt het allemaal goed. De regen deert haar niet en binnen hangt ze er lekker bij.

Op een middag tussen de buien door heb ik haar even alleen meegenomen. Ik wilde proberen haar weer een stukje los te laten. Ik klikte haar los, kaas in de aanslag, en madame deed… niks! Heerlijk heeft ze over de hei gestruind,  kwam nog steeds wat lastig terug, maar kaas doet wonderen. Ze leert dat als je netjes luistert, je ook een lekkere beloning krijgt! Dat is een leuk spelletje!

Stukje bij beetje gaat het beter. Ze blijft in de buurt. Even hoort ze een vogel en wil de benen nemen. Maar ze is terug te roepen! Ze heeft wel wat jachtinstinct en ik moet plekken zoeken waar ze los kan. Zomaar overal loslaten gaat niet. Maar hé, een podenco die losloopt is al een cadeautje op zich!

Bij de weg klik ik haar weer vast en we lopen langs het fietspad weer terug. Nog steeds is het een beetje spannend, maar het gaat al beter. De één-op-één-wandelingen doen haar goed. Ze heeft die individuele aandacht nodig en kan zich dan ook beter concentreren. Ze is zo trouw aan ‘haar’ roedel, dat ze met z’n drieën veel meer bezig is de boel in de gaten te houden en bij elkaar te blijven. Mooi meisje.

Thuis doen we een spelletje: zoek het koekje, touwtje trekken of gewoon lekker knuffelen. Ik heb het idee dat ze zich best vermaakt als volleerd bankhanger deze week! Ze knuffelt met mij en Bobby dat het een lieve lust is. Als Bobby languit op de bank ligt, gaat ze aan hem vragen of ze erbij mag. Ze gaat voor hem staan en likt zijn bekkie. Hierop geeft Bobby blijkbaar akkoord en kruipt ze erbij. Zo lief!

Volgende week zien de weersvooruitzichten er wat beter uit. Dan gaan we eens een stukje naast de fiets proberen. Ik ben benieuwd wat ze van dat stalen ding met wielen vindt!

11880064_1632935143629029_1496465469_n
11910806_1632935146962362_1580028896_n

Dag 5: Shaina komt steeds meer los

11896981_1631802120408998_2112453362_n

Shaina komt steeds meer los. Ze kan al even een uurtje alleen zijn, is waaks, houdt ervan om te spelen en gek te doen en om te knuffelen. Als ik bij haar ga zitten op de grond, kruipt ze op schoot en laat zich met een plof op haar rug vallen. Haar bekkie hapt in de lucht. ‘Aai mij! Speel met mij!’

Soms gaat ze nog op een tafel staan. Ze trekt er een kop bij van ‘Wat?’ Nog steeds is een rustige ‘Kom je, meid?’ genoeg om haar weer van de tafel af te krijgen.

Vervelend is ze nooit. Hooguit hangt ze eens de clown uit. Je kunt niet anders dan lachen om haar gekke streken.

Buiten lopen we lang en afwisselend. Wat vind ze het toch leuk! Overal moet gesnuffeld worden, ze loopt voorop, begroet fietsers en wandelaars, en geniet van elke minuut. Weer binnen bedenk ik wat spelletjes. Ik verstop brokjes in een wc-rol onder haar dekentje. Binnen een seconde heeft ze ze gevonden en peuzelt de brokjes op. Daarna begint ze aan de wc-rol. Die pakken we maar even af.

‘s Nachts slaapt ze bij mij of bij Bobby. Misschien mag ze in haar nieuwe huis niet op bed. Geen enkel probleem. Ze ligt net zo graag lekker in de woonkamer. De verkering met Bobby is aan. Ik ga ‘s nachts plassen en spiek even de woonkamer in. Daar liggen ze tegen elkaar aan gevleid, pootjes over elkaar heen.

Ook de chihuahua is in acceptatie. Met z’n drieën liggen ze te snurken. Alsof het nooit anders is geweest.

11903341_1631802113742332_1542839846_n

Dag 4: iets moois

11868802_1631801973742346_49306199_n

Shaina verveelt zich soms. Ze is een actieve, jonge, slanke hond. Met een energie waar je u tegen zegt! Dus breidden we de wandelingen uit en probeer ik daarnaast spelletjes te bedenken. We gaan even in de tuin spelen tussen de wandelingen door. Bobby, mijn Spaanse hondje, daagt Shaina uit, waardoor ze als een dolle met hem wil spelen. Als een ware windhond rent ze om hem heen en na een halfuurtje is hij moe.

Ik pak een balletje en probeer Shaina uit te dagen. Ze kijkt me aan alsof ik gek ben. ‘Ga hem zelf halen!’

‘s Avonds gaan we voor een laatste lange wandeling naar het bos. Vriend is erbij, vriend is nog steeds niet leuk, maar zijn kaas is wel lekker! Hij heeft de twee rakkers vast. Ik besluit dan en daar om Shaina even los te laten. Ik klik haar los op een mooi overzichtelijke plek en als een puma achter haar prooi aan begint ze rondjes te rennen. Een klein beetje opgekropte energie die eruit moest! Als ze haar ei kwijt is, lopen we verder en Shaina loopt steeds iets verder weg. Ik roep haar terug. Na een stuk of tien keer roepen luistert ze en lijn ik haar weer aan. Het zou leuk zijn als ze uiteindelijk los kan. Ik denk dat ze nog wat gehoorzaamheidslesjes nodig heeft, maar met wat inzet en vooral kaas, waarom niet…

In de avond gebeurt er iets moois. Manfiguur zit op de bank, en als een prinsesje krult ze zich op, en vleit zich tegen hem aan. Hij aait haar en ze zucht. Het is goed.

11897031_1631801957075681_731313861_n

Dag 3: kleine angstjes

11903476_1631801647075712_570277946_n

Nieuwsgierig Aagje als ze is, heeft Shaina toch ook haar kleine angstjes. Een ervan is mannen. De ontmoeting met mijn vriend verliep dan ook niet geheel vlekkeloos. Schuilend achter mijn been wilde ze helemaal niks weten van dit manfiguur. De kaas die hij had meegebracht als omkoperij ging er smakelijk in. Met uitgestoken nek als een girafje nam ze de stukjes aan. Om vervolgens weer achter mijn been te kruipen. De enige oplossing: laat haar maar even. Ze moet zelf komen wanneer zij het zo voelt. Bedeesd lag ze zo ver mogelijk bij hem vandaan. Samen naar buiten was wel leuk. Zelfs met het manfiguur erbij!

Shaina is volledig zindelijk. Ze doet netjes alles buiten en er zijn helemaal geen ongelukjes binnen geweest.

Binnen is ze rustig. Ligt lekker op haar kleedje of probeert erbij te kruipen op de bank. Ze is nog wat voorzichtig daarmee. Er is een aantal keer een snauw gevallen. Mijn boefjes moeten ineens de aandacht delen en zijn het soms niet eens met haar aanwezigheid. Dit is gelukkig goed te sturen. Ik ga gewoon in het midden zitten met mijn twee honden links van me en Shaina rechts.  Ze vindt het heerlijk erbij te mogen en is dan ook een ware kroeldoos. Hele avonden kan ze half op schoot tegen me aanhangen. Zuchtjes van genot als ik haar aai.

Soms heb ik een emotioneel momentje. Ik weet dat ze weer weg moet en dat is moeilijk. Ik geef haar alle liefde, net als mijn eigen honden. Ik behandel haar niet anders en neem ook geen bepaalde afstand van haar. Ik zou niet weten wat ze daaraan heeft. Ze is niet ‘tijdelijk.’ Ze is hier nu en verdient niets minder dan het beste. Het afscheid zal me dan ook zwaar vallen. Maar ze verdient het zo. Een eigen mandje met mensen die 100% voor haar gaan.

11855547_1631801653742378_1576457562_n

Dag 2: nieuwsgierig Aagje

11853823_1631801300409080_919679897_n

Shaina settelt aardig in Nederland!
Met de andere twee hondjes kan ze het prima vinden. Het is nog geen dikke verkering, maar zoals de meeste Spaanse hondjes is ze enorm conflictvermijdend, waardoor ze ook de kleine chihuahua – die nog weleens fel uit de hoek kan komen – geen reden geeft raar tegen haar te doen. Zo kan hij langzaam aan haar wennen. Mijn eigen Spanjaardje vind het allemaal best. Hij heeft bedacht dat hij wel over elk plasje wat ze doet heen moet plassen, maar verder laat hij haar lekker haar gang gaan.
Shaina is een meganieuwsgierig Aagje. Af en toe vind ik haar boven op een tafel, waar ik dan wel om moet lachen. Met een heel zachte aanpak, duwtje op haar kont en een ‘Shaina, kom je?’ is ze er zo weer vanaf. Het liefst kijkt ze uit het raam.
Wandelen breiden we al iets meer uit. Er wordt vaak gezegd dat je in het begin het best rustig aan kunt beginnen met wandelen. De honden hebben vaak geen conditie, kunnen (een klein) trauma hebben en je moet voorkomen dat ze overprikkeld en gestrest raken. Maar Shaina vindt het bos helemaal geweldig. Daar zijn we dan ook dagelijks te vinden. Shaina loopt aan de flexilijn en is goed stuurbaar. Ze luistert naar haar naam, wacht netjes als er even gewacht moet worden. Alles is voornamelijk interessant. Ik moet uitkijken dat ze er geen gewoonte van maakt achter fietsers aan te rennen, want die zijn net iets te interessant…
Langs de weg word ze wat zenuwachtig. Dat is toch een beetje eng. Al die voorbijrazende auto’s en dan dichtbij me moeten blijven. Ze wil me graag vertrouwen, maar kan dat nog niet 100%.
Shaina is een echt lekkerbekje. Brokjes gaan er best in. Maar kom eens met een stukje kaas of een runderen oor en ze wordt helemaal wild!

11857593_1631801303742413_1147760063_n

11901555_1631801293742414_171623472_o

Dag 1: aankomst Shaina

11854070_1631800960409114_1704397297_n

Een dikke week geleden is het verhaal van Shaina begonnen. Of nou ja, dat van mij. Shaina wist nog van niks!
Ik las via een bekende dat er een Spaans asiel ging verhuizen, en voor een aantal van hun hondjes werd dringend opvang gezocht. Op deze oproep heb ik gereageerd, nog niet wetend dat Shaina een week later bij mij in huis rond zou dartelen!
Uit eerdere ervaring met het adopteren van een Spanjaardje wist ik dat er een goede afweging gemaakt zou worden over welk hondje het beste in het gezin zou passen.
Het team van Zwerfdier in Nood en Animal Aid Foundation heeft overlegd en afgewogen, en een paar dagen later vroegen ze mij of ik Shaina op wilde vangen, een kruising podenco teefje van 4 jaar. Shaina was een lieve meid, die wat angstig kon zijn door haar verleden. Ik heb toegezegd en op 3 augustus zou ze aankomen!
Op de bewuste dag was ik wat zenuwachtig. Gaat het allemaal wel goed? Kan ze het wel vinden met mijn hondjes, de gebroeders Jut & Jul? Zou drie honden wel te doen zijn?
In de avond werd Shaina gebracht. Helaas kon ik niet op tijd op Schiphol zijn, maar dankzij de inzet van chauffeur Fitna kon ze gewoon met de auto naar Drenthe worden gebracht.
En daar was ze dan. Een nieuwsgierig, slank, mooi dametje stapte de auto uit en keek eens rond. Het eerste wat me opviel, was dat ze helemaal niet angstig was. Eerder wilde ze alles eens even goed bekijken! Ik heb haar en haar paspoort overgenomen en we moesten nog een stukje lopen naar huis.
Heel goed luisteren was er niet bij. Shaina trok lekker aan de lijn, wilde overal even kijken! En toen naar binnen… Even een beetje rumoer. Mijn hondjes snapten er weinig van. Wat doet deze hond in ons huis? Uitgebreid werd er besnuffeld en Shaina liet zich rustig besnuffelen.
Toen de kalmte wedergekeerd was, ze overal even gekeken had, zich uitgebreid had laten kroelen, een slokje had gedronken en hapje had gegeten, kreeg ze nog een runderoor, dat ze verslond als een wolf. Dat vindt ze duidelijk erg lekker!
Inmiddels was het al tegen middernacht en iedereen en vooral Shaina was doodmoe. We zijn naar bed gegaan en ik heb Shaina op een deken naast het bed gelegd, de andere hondjes in de woonkamer. Binnen 5 minuten was ze van haar kleed af en lag ze bij mij op bed te snurken om geen centimeter meer te bewegen en ‘s morgens samen wakker te worden.

11857576_1631800967075780_520502947_n